กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 426 มีแขกคนหนึ่ง
แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าฉินหานเย่กินยาผิดอะไรมา ต่อให้เจอฉัน เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะไล่ต้อนฉันจนถึงที่สุด ตรงกันข้าม เขายังให้หยกโลหิตก้อนใหญ่กับฉันด้วย
เมื่อมีทั้งเลือดในขวดกับหยกโลหิต ฉันคิดว่าเสี่ยวซวี่คงประคองตัวไปได้อีกนาน
เป็นไปตามคาด ฉันได้ยินอาจารย์พยักหน้าแล้วเอ่ยว่า
“มีเลือดมากขนาดนี้อยู่ในมือ ฉันคิดว่าเสี่ยวซวี่น่าจะอยู่ได้อีกสามถึงสี่ปี ไม่มีปัญหา”
ได้ยินเช่นนั้นฉันถึงค่อยโล่งอกได้จริง ๆ
แต่ไม่นานฉันก็อดกังวลขึ้นมาไม่ได้