กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 394 คุณยอมรับแล้ว
ประโยคสั้น ๆ เพียงประโยคเดียวกลับหนักราวกับมีของหนักพันชั่ง ตกกระแทกลงกลางใจฉันอย่างแรง
สมองของฉันว่างเปล่าไปชั่วขณะ ฉันมองฉินหานเย่อย่างไม่อยากเชื่อ ขณะนั้นคิดไปว่าหูตัวเองคงมีปัญหา
“ฉินหานเย่ คุณพูดว่าอะไรนะ?”
“ฉันบอกว่าให้เอาเด็กคนนี้ออก”
ฉินหานเย่กุมมือฉันไว้ น้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น ทว่ากลับแฝงอำนาจบังคับ
“เราเก็บเด็กคนนี้ไว้ไม่ได้”
ฉันรู้สึกถึงมือของฉินหานเย่ที่กุมมือฉันอยู่ สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือเขา กว่าจะได้สติกลับมาก็ราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน ฉันสะบัดมือเขาออกอย่างแรงราวกับถูกไฟช็อต