กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 365 โรคประหลาด
พอคิดถึงตรงนี้ ฉันก็อดหยิบชาดที่ซื้อมาจากร้านชาดในกระเป๋าออกมาไม่ได้ แล้วพินิจดูอย่างละเอียดอยู่นาน แต่ก็ยังมองไม่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติ
ทว่าไม่นึกเลยว่าในจังหวะนั้นเอง ฉันจะเห็นเสี่ยวฉิงเดินพรวดพราดเข้ามาจากข้างนอก เธอทิ้งตัวนั่งลงทันที ดื่มน้ำอึก ๆ แล้วฟุบลงบนโต๊ะ หอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า
เห็นเสี่ยวฉิงเป็นแบบนี้ ความคิดของฉันก็ถูกขัดจังหวะ ฉันอดถามเธอไม่ได้ว่า “เสี่ยวฉิง เป็นอะไรไป? ดูเหนื่อยมากเลย ช่วงนี้กำลังยุ่งกับคดีอะไรอยู่หรือ?”