กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 289 ขออาศัยโชคดีหน่อย
ฉันถึงได้สติกลับมาในทันใด รู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวจนแดงระเรื่อ รีบก้มหน้าลงทันที
ทว่าฉินหานเย่กลับยกนิ้วเรียวยาวขึ้นอย่างรวดเร็ว เชยคางฉันขึ้น บังคับให้เงยหน้ามองเขาอีกครั้ง
“หลบทำไม”
ฉันได้ยินเขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ยขึ้น
“อยากมองก็มองต่อสิ ยังไงตอนนี้ฉันก็เป็นสามีของเธอแล้ว เธออยากมองยังไงก็ได้”
ได้ยินคำพูดกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มของฉินหานเย่ ฉันก็รู้สึกทันทีว่าใบหูร้อนขึ้นมา
ดูเหมือนเขาจะรู้ว่าฉันเขิน ฉันได้ยินฉินหานเย่หัวเราะเบา ๆ ข้างหู
จากนั้นเขาก็เอ่ยเสียงต่ำ
“เธอชอบงานแต่งครั้งนี้ไหม”