กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 278 อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต
สมองของฉันว่างเปล่าไปหมดในชั่วพริบตา
ฉินหานเย่ชอบฉัน
ฉินหานเย่ที่เคยคิดเสมอว่าความรักระหว่างมนุษย์กับอสูรไม่มีทางลงเอยด้วยดี ชอบฉัน
ฉินหานเย่ที่ไม่เคยมองมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่เท่าเทียมกัน ชอบฉัน
ฉินหานเย่ที่มองทุกสิ่งเป็นเรื่องเหตุและผลแห่งกรรม ชอบฉัน
“เป็นไปไม่ได้” ฉันโพล่งออกมาแทบจะตามสัญชาตญาณ
ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป
แม้จะเห็นกับตาว่าในดวงตาของฉินหานเย่มีความรู้สึกเข้มข้นจนปิดบังไม่มิด แต่ฉันก็ยังอยากปฏิเสธตามสัญชาตญาณ