กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 252 ความทรงจำที่ผุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ฉันฟังฉินหานเย่พูด แต่ในสมองยังคงว่างเปล่า ไม่อาจตั้งสติได้
“แต่…แต่ตอนนั้นยังเป็นแค่เด็กในท้องแม่นะ!”
“แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว” ฉินหานเย่เอ่ยเรียบ ๆ “พูดไปแล้วก็เป็นเพราะฉันสะเพร่าอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้ฉันคิดแค่ว่าถ้าเหลิ่งอู๋เยว่อยากคืนชีพมู่รั่วเอ๋อร์ เขาต้องคืนชีพให้อยู่ในร่างคนเป็น แต่กลับมองข้ามไปว่าที่จริงเขาสามารถคืนชีพให้อยู่ในตัวอ่อนในครรภ์มารดาได้เหมือนกัน”
ชั่วขณะนั้นฉันพูดอะไรไม่ออก