กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 238 เงาผี
เชื่อฟังเสียงหัวใจตัวเอง
ขนตาของฉันสั่นไหวอย่างแรง ความกระวนกระวายที่อยู่ในใจมาตลอดพลันสงบลงอย่างสิ้นเชิงในชั่วขณะนี้
ฉันหันไปมองซูหลิงหลิงที่อยู่ข้าง ๆ ใต้แสงจันทร์ ใบหน้าของเธอซีดขาวราวกับจะโปร่งแสง รอยเลือดบนมือยิ่งดูน่าตกใจ
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในตัวเธอไม่ใช่สีหน้าหรือสภาพร่างกาย แต่เป็นแววตา
ดวงตาคู่นั้นไม่ใช่ดวงตาของซูหลิงหลิงผู้เคยหยิ่งผยองเอาแต่ใจที่ฉันเคยเห็นอีกต่อไป ในแววตาไม่มีประกายแม้แต่น้อย ราวกับคนตาย
ฉันคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังเงยหน้าถามฉินหานเย่ว่า “หลังเอาครรภ์ผีออกแล้ว ซูหลิงหลิงจะเป็นอย่างไรบ้าง?”