กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227 ธูปเรียกผี
ฉันชะงักไป “คุณได้กลิ่นอะไรอีกแล้ว”
ฉินหานเย่ไม่ได้ตอบคำถามฉันตรง ๆ เขาเพียงกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดสายตาลงที่สร้อยข้อมือโมราในมือฉันทันที
เขาคว้าข้อมือฉันแล้วเอาสร้อยไปดมใกล้จมูก แววตาเย็นชาลงทันที “ซูอวี้ สร้อยเส้นนี้มาจากไหน”
ตอนนี้ฉันเองก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบตอบ “นี่เป็นของที่แม่ฉันทิ้งไว้ก่อนเสียชีวิต เมื่อกี้ซูหลิงหลิงเพิ่งคืนให้ฉัน ทำไม สร้อยเส้นนี้มีปัญหาเหรอ”