กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 215 จริง ๆ แล้วคุณไม่ต้องอดทนก็ได้
ตอนนั้นฟ้ามืดแล้ว ฉินหานเย่ยังคงสวมเครื่องแบบทหารสีดำเช่นเคย ยืนอยู่ท่ามกลางความมืด ผิวขาวซีด ดวงตาคู่นั้นราวกับทะเลดวงดาว
ทันทีที่เห็นฉินหานเย่ ฉันก็รู้สึกว่าหัวใจที่เกร็งตึงมาตลอดผ่อนคลายลงในทันที
ฉันรีบเดินเข้าไป กอดเขาไว้แน่น แล้วซบหน้าลงกับกระดุมเงินบนเครื่องแบบทหารของเขา แม้จะเจ็บอยู่บ้าง แต่กลับทำให้ฉันรู้สึกตัวปลอดโปร่งขึ้นอย่างประหลาด