กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 209 ไม่ทันแล้ว
ฉันตัวแข็งทื่อ หันกลับไปอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาของฉินหานเย่ที่งดงามจนทำให้ผู้หญิงทุกคนแทบหยุดหายใจจริง ๆ
“ฉินหานเย่!” ฉันทั้งตกใจทั้งยินดี “คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไร?”
ช่วงนี้ฉินหานเย่กลับบ้านดึกออกเช้าตลอด ฉันไม่เคยหวังเลยว่าพอกลับบ้านแล้วจะได้เจอเขา
“คิดว่าไม่ได้กลับมานานแล้ว ก็เลยกลับมาดูเธอหน่อย” ฉินหานเย่ตอบอย่างเกียจคร้าน มือเล่นปอยผมของฉันอย่างตามใจ
แต่จู่ ๆ เขาก็เหมือนได้กลิ่นอะไรที่ไม่น่าพิสมัย จึงขมวดคิ้วน้อย ๆ ก้มลงมาดมตรงลำคอฉัน