กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 196 ความจริงของภาพวาด
ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงถามคำถามนี้ออกไป
เพียงแต่รู้สึกว่าอารมณ์ของตัวเองแปลกไปนิดหน่อย
ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไร พอได้ยินว่ามู่รั่วเอ๋อร์มีใจให้ฉินหานเย่ ในใจก็รู้สึกบอกไม่ถูก
ฉินหานเย่ได้ยินคำถามของฉันก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ถ้าจะพูดให้ถูก แทนที่จะเรียกว่าซาบซึ้ง” เขาครุ่นคิด “เรียกว่าฉันเกลียดการติดค้างบุญคุณคนอื่นมากกว่า”
พอได้ยินคำตอบของฉินหานเย่ ฉันก็ชะงักงันไปทันที
ฉันมองแววตาและคิ้วของเขาที่ไร้ความรู้สึกใด ๆ จู่ ๆ ในใจก็ซับซ้อนขึ้นมา
ด้านหนึ่ง พอรู้ว่าฉินหานเย่ไม่ได้มีใจให้มู่รั่วเอ๋อร์มากนัก ฉันก็แอบดีใจอยู่ลึก ๆ