กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 185 หนีรอดจากปากเสือ
ท่ามกลางความทรมานจากการขาดอากาศหายใจ ฉันรู้สึกสิ้นหวังไปทั้งใจ
ฉันกำลังจะตายจริง ๆ หรือ? ฉันคิดว่าตัวเองหนีจากพันธนาการของฉินหานเย่มาได้แล้ว แต่สุดท้ายกลับต้องมาตายในมือปีศาจป่าเถื่อนสองตัวแบบนี้!
ฉินหานเย่…
พอคิดถึงฉินหานเย่ ใจฉันก็อดเจ็บแปลบขึ้นมาไม่ได้
ถึงฉันจะไม่อยากยอมรับแค่ไหน ก็ต้องยอมรับว่าแม้ฉันจะรู้ตัวตนที่แท้จริงของฉินหานเย่แล้ว แต่เมื่อเกิดอันตรายเช่นนี้ คนแรกที่ฉันนึกถึงก็ยังเป็นเขา
ฉันนึกถึงทุกครั้งก่อนหน้านี้ที่เจออันตรายน่ากลัว ก็เป็นเขาที่ออกมาช่วยฉัน