กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 166 ฟู่หลิงคลุ้มคลั่งกะทันหัน
ฉันชะงัก ยังไม่ทันเข้าใจว่าทำไมสีหน้าของฟู่หลิงถึงเปลี่ยนไปกะทันหัน ก็เห็นเธอลุกพรวดขึ้นมาพร้อมกรีดร้องราวกับเสียสติ
“ไม่! ขอร้องล่ะ! อย่า! ขอร้องล่ะ!”
เธอแทบจะคลานตะเกียกตะกายไปยังมุมห้องขัง กอดศีรษะไว้แน่นแล้วกรีดร้อง
“อย่า! ขอร้องล่ะ อย่าทำ! ฉันผิดไปแล้ว! ฉันผิดไปจริง ๆ!”
เสียงกรีดร้องของฟู่หลิงดึงดูดกู้เหิงกับยามคนอื่น ๆ ให้รีบเข้ามา
“เกิดอะไรขึ้น!” กู้เหิงถามอย่างตกใจ แต่ฉันเองก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างงุนงง
“ฉันไม่รู้ เธอเห็นพวกเราแล้วจู่ ๆ ก็…”
ตอนนั้นยามพาหมอประจำเรือนจำเข้าไป กดตัวฟู่หลิงไว้แล้วฉีดยาระงับประสาทให้เธอ