กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 129 ฉันมีหลักฐานอยู่กับตัว
พอได้ยินคำขู่ของฉินจื่อจิน ฝีเท้าฉันชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็เพียงหนึ่งวินาทีเท่านั้น ฉันก็เดินออกจากห้องของเขาต่อไปอย่างไม่ลังเล
ฉันไม่รู้ว่าฉินจื่อจินจะเอาคืนฉันยังไง แต่ก็ปล่อยเขาไปเถอะ
ถึงอย่างไรตอนนี้ฉันก็มองผู้ชายคนนี้ออกอย่างหมดจดแล้ว
ฉันเดินออกจากห้องทำงานของเขาตรง ๆ แล้วปิดประตูเสียงดัง ทันทีที่ประตูปิด ฉันก็ยังได้ยินเสียงฉินจื่อจินด่าทอด้วยความโกรธและเสียงข้าวของแตกจากข้างใน
ฉันสูดหายใจลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องทำงาน
เรื่องของฉินจื่อจินไม่ได้กระทบอารมณ์ฉันมากนัก
แม้ตอนแรกฉันจะโกรธมาก แต่ไม่นานก็สงบลงได้