กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 103 ขอร้องล่ะ ให้ฉันพบเธอหน่อย
เงียบสนิท
โถงทางเดินชั้นสามของไป่เล่อเหมินทั้งชั้นตกอยู่ในความเงียบงัน
เพื่อนร่วมงานทุกคนที่อยู่ตรงนั้นอ้าปากค้างจนแทบยัดไข่ไก่เข้าไปได้ สีหน้าที่มองฉันราวกับกำลังฝันไป
อย่าว่าแต่พวกเขาเลย แม้แต่ฉันที่เป็นคนเจอเรื่องนี้กับตัวก็ยังมึนงงอยู่บ้าง
“ฉันเหรอ?” ฉันมองพนักงานสาวที่ยิ้มอยู่ตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ “คุณกำลังพูดกับฉันหรือ?”