กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 97 เด็กสาวผู้ตาย
ฉันชะงัก รีบเดินออกจากห้องน้ำเช่นกัน แล้วก็เห็นจริง ๆ ว่าประตูห้องข้าง ๆ เปิดอยู่ ทว่าข้างในกลับว่างเปล่า ไม่มีเงาคนสักคน
ไม่ใช่แค่ห้องข้าง ๆ เท่านั้น ดูเหมือนเพราะตอนนี้เป็นเวลาเรียน ห้องน้ำทั้งห้องจึงว่างเปล่า นอกจากฉันกับเสี่ยวฉิงแล้วก็ไม่มีใครอยู่เลย
ฉันรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ
ตั้งแต่เมื่อครู่จนถึงตอนนี้ พวกเราไม่ได้ยินเสียงใครเดินเข้าออกเลยสักนิด
แล้วเด็กสาวที่ตอบคำถามเราอยู่ในห้องข้าง ๆ หายไปไหนกัน?
“ซูอวี้ ดูนี่!” จู่ ๆ เสี่ยวฉิงก็สังเกตเห็นบางอย่าง พลางชี้ไปยังห้องน้ำห้องข้าง ๆ
ฉันถึงเพิ่งเห็นว่ามีป้ายประจำตัวนักเรียนชิ้นหนึ่งตกอยู่บนพื้นในห้องนั้น