เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95 เธอกล้าขึ้นเรื่อย ๆ แล้วจริง ๆ
คราวนี้ฉันตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง
“จริงหรือ” ฉันมองฉินหานเย่อย่างไม่อยากเชื่อ แต่เขากลับมองฉันอย่างรำคาญ
ฉันถึงได้รู้ตัวว่าเขาพูดจริง
ในใจยังรู้สึกกลัวอยู่บ้าง แต่พอมองหูคู่นั้นของฉินหานเย่ ฉันก็อดใจเต้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ สุดท้ายความอยากรู้ก็เอาชนะความกลัว ฉันจึงค่อย ๆ ยื่นมือไปแตะหูของฉินหานเย่อย่างระมัดระวัง
หูของฉินหานเย่นุ่มมาก ทั้งฟูนุ่มและลื่นมือ ให้สัมผัสอ่อนนุ่มเป็นพิเศษ แถมยังอุ่นนิด ๆ
ไม่เพียงเท่านั้น ราวกับเพราะมันไวต่อสัมผัส พอฉันแตะลงไป หูของฉินหานเย่ก็สั่นนิด ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
“น่ารักจัง” ฉันอดชมจากใจไม่ได้ แต่พอพูดจบก็เห็นสีหน้าของฉินหานเย่คล้ำลงอีกแล้ว
ฉันรู้ว่าตัวเองพูดผิด รีบหุบปากทันที แต่ฉินหานเย่เพียงปรายตามองฉันอย่างเย็นชา
“ซูอวี้ ฉันว่าเดี๋ยวนี้เธอกล้าขึ้นเรื่อย ๆ แล้วจริง ๆ”