เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 87 ยกสามีของเธอให้ฉันได้ไหม?
ฉันกลัวฉินหานเย่จนตัวสั่น
จบกันแล้ว จบกันแล้ว
ดูท่าฉินหานเย่จะโกรธมากจริง ๆ ถึงกับใช้คำแทนตัวว่า “ข้า” ที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน
“ขะ...ขอโทษ” ฉันตกใจจนพูดติดอ่าง “ฉันเดาผิดเอง แล้วร่างแท้ของคุณคืออะไรกันแน่?”
ฉันสงสัยจริง ๆ แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ฉินหานเย่ไม่มีอารมณ์จะตอบฉันแล้ว
“นอน!” เขาสะบัดคางฉันออก แล้วพูดเสียงเย็น ก่อนจะปิดไฟและโอบฉันลงนอน
ฉันกลัวเขาจนไม่กล้าขยับ ได้แต่ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างว่าง่าย
แต่ผ่านไปนานมากฉันถึงเพิ่งรู้ตัวว่า ท่าทางที่เรานอนอยู่ตอนนี้ชวนให้รู้สึกใกล้ชิดเกินไปหน่อย
ฉันถูกฉินหานเย่กอดไว้ทั้งตัว ด้วยความสูงที่ต่างกัน ศีรษะของฉันจมอยู่ในอ้อมอกเขา ปลายคางของเขาแตะอยู่บนกระหม่อม ส่วนในจมูกก็มีแต่กลิ่นกายของเขา