กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 73 การลงโทษ
แต่ประตูกลับไม่ได้ถูกกระแทกเปิดออก
ฉันได้ยินฉินจื่อจินกระแทกประตูไม้จากด้านนอกอย่างแรงอยู่หลายครั้ง แต่ประตูไม้เก่า ๆ บานนั้นกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
เสียงของฉินจื่อจินที่ดังมาจากนอกประตูพลันร้อนรนยิ่งกว่าเดิม
“ซูอวี้! ซูอวี้ เธอได้ยินที่ฉันพูดบ้างไหม!”
แต่ฉันไม่มีทางตอบคำถามเขาได้เลย
ลมหายใจของฉันถูกฉินหานเย่ช่วงชิงไปอย่างหยาบคายทั้งสิ้น ร่างทั้งร่างถูกเขากดแนบกับผนังไม้ที่ขรุขระ แขนขาราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ขยับไม่ได้เลยสักนิด
กลิ่นอายทรงอำนาจของฉินหานเย่แผ่ซ่านเข้ามาจากทุกทิศทุกทางราวกับคลื่นทะเล ชั่วพริบตา ความทรงจำอันมืดมนเมื่อสามปีก่อนก็ถาโถมเข้ามา—
วันฝนตกหนักกระหน่ำในครั้งนั้น…
บทเพลง “ป้าหวังลาจากจี” ที่อวี๋จีขับร้องออดอ้อนอยู่ในโรงงิ้ว…