กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 70 จำสามีตัวเองไม่ได้แล้วหรือ?
ในกระจกสะท้อนใบหน้าซีดขาวของฉัน
ยังมีใบหน้าขาวอมเขียวของหลินเยว่เอ๋อร์ที่กำลังหมอบอยู่บนไหล่ฉันและยิ้มให้ด้วย!
“อ๊ากกก!”
ฉันกรีดร้องเสียงหลงแล้วขว้างกระจกในมือออกไปทันที
เพล้ง!
กระจกแตกกระจายบนพื้นในพริบตา แต่ฉันไม่มีแก่ใจจะสนใจอะไรทั้งนั้น ร่างทั้งร่างทรุดลงนั่งกับพื้น ฉันคว้าคอตัวเองราวกับคนบ้า พลางกรีดร้องไม่หยุด
“ไปให้พ้น! หลินเยว่เอ๋อร์ เธอไปให้พ้น! ทำไมต้องตามหลอกหลอนฉันด้วย! ฉันไม่เคยทำอะไรให้เธอสักหน่อย! ทำไมต้องตามหลอกหลอนฉัน!”
เมื่อครู่นี้ จู่ ๆ ฉันก็เกิดความคิดอันน่าสะพรึงกลัวขึ้นมา—