กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 61 ใครกำลังแตะไหล่ฉัน
“ซูอวี้?” เสี่ยวฉิงบนเตียงยังไม่เห็นรอยเท้า ยิ่งทำหน้างุนงง “ตกลงเธอเป็นอะไรไปน่ะ”
ฉันถึงได้สติ รีบปิดไฟฉายแล้วหันลำแสงไปทางอื่น “ไม่มีอะไร เธอนอนต่อเถอะ”
ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ความจริงมือฉันสั่นจนควบคุมไม่ได้
ถ้ามือน้อย ๆ ที่ฉันสัมผัสเมื่อครู่เป็นแค่ภาพลวงจากความฝัน รอยเท้าบนพื้นนี่ก็จริงเกินไปแล้ว—
แปลว่าเมื่อครู่มีอะไรบางอย่างเดินเข้ามาในห้องเรา แล้วยังปีนขึ้นมาบนเตียงด้วยหรือ?