กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 20 รอยแผลบนนิ้วมือ
พอได้ยินเธอพูด ทุกคนถึงเพิ่งสังเกตเห็นเสื้อผ้าที่ฉันสวม
ใจฉันพลันเต้นระทึกขึ้นมาอีกครั้ง
ฉันกำลังคิดไม่ออกว่าจะปฏิเสธอย่างไร แต่ตอนนั้นเอง โม่อวี้หลิงก็หัวเราะเสียงแหลมขึ้นมาก่อน
“ไม่จริงมั้ง? ฉวี่เสี่ยวฉิง ฟังตัวเองพูดสิว่าเหลวไหลขนาดไหน?” เธอชี้มาที่ฉันพร้อมทำหน้าขำไม่ออก “ซูอวี้กับนายท่านสามฉินน่ะหรือ? เป็นไปได้ยังไง!”