ตอนที่ 47 การบอกลาก็ต้องการความรู้สึกของพิธีการ

ตอนที่ 47 การบอกลาก็ต้องการความรู้สึกของพิธีการ

ทั้งที่คราวก่อนบอกว่าจะไม่ดื่มสุราอีกแล้ว แต่ก็ไม่อาจต้านทานการคะยั้นคะยอให้ดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าของท่านผู้เฒ่าหงได้

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขายังเข้าใจผิดว่าหงอันคือผู้แต่ง “เชิญร่ำสุรา” หรือไม่

เป็นท่านผู้เฒ่าที่ดูจริงจังแท้ ๆ พอแตะสุราก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

สมแล้วที่ว่านิสัยดีไม่จำเป็นต้องคอดีเสมอไป?

ตอนที่กลับมาถึงใต้ตึกอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ก็ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว

กู้จือหนานส่ายหัวที่รู้สึกปวดตุบ ๆ ขึ้นตึกไป

ไม่รู้ว่าหญิงสาวสองคนนั้นกลับไปหรือยัง

แกร๊ก

กู้จือหนานเปิดประตูเข้ามา ห้องนั่งเล่นมืดสลัว มีเพียงแสงจันทร์นวลใยนอกระเบียงที่มอบแสงสว่างเพียงน้อยนิดให้แก่ห้องนั่งเล่นที่มืดมิด