ตอนที่ 3 ผมคือเจ้าของห้องเช่า

ตอนที่ 3 ผมคือเจ้าของห้องเช่า

ณ สถานีรถไฟความเร็วสูงเมืองหลินเฉิงเวลาตีสี่ เซี่ยอันเกอสะพายกีตาร์ลากกระเป๋าเดินทางเดินออกจากทางออกอย่างช้า ๆ สถานีรถไฟความเร็วสูงยามดึกนอกจากผู้คนที่เร่งรีบทำมาหากินแล้ว ก็มีเพียงรถแท็กซี่ไม่กี่คันที่มารอรับผู้โดยสาร

เซี่ยอันเกอเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง เก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้วขึ้นไปนั่งเบาะหลังพร้อมบอกที่อยู่แก่คนขับ

คนขับเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม ผมบนศีรษะที่บางเบาแสดงถึงความดื้อรั้นของพวกมัน ชายวัยกลางคนไม่คิดว่าดึกป่านนี้แล้วยังมีเด็กสาวคนหนึ่งมาเดินทาง จึงอดไม่ได้ที่จะรำพึงออกมา