เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 72 ลองเล่นซุกซนดูสักหน่อย
“ท่านอาไห่ เหตุใดผู้ที่มารับข้าจึงเป็นท่านไปได้เล่าขอรับ!” เจ้าเฟยอวิ๋นโผล่ศีรษะออกมาจากรถม้า พลางส่งสายตาตัดพ้อไปมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง
ผู้ใดมารับก็ดีทั้งนั้น ไฉนจึงต้องเป็นเจ้าไห่ที่สุขุมเคร่งขรึมอยู่เสมอผู้นี้ด้วยเล่า
“นั่งอยู่ในรถม้าให้เรียบร้อยเสีย” เจ้าไห่ควบม้าเข้ามาเทียบข้างรถม้า ใบหน้าที่เคยเป็นกันเองพลันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจังขึ้นหลายส่วน
“หากเจ้าควบม้าหนีเตลิดไป แล้วข้าจะกลับไปอธิบายกับผู้ใหญ่ได้อย่างไรเล่า!”
“ข้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว รู้จักยั้งคิดและรู้ขอบเขตแล้วน่า!!”
เจ้าเฟยอวิ๋นเอ่ยเสริมเสียงอ่อย ก่อนจะกลับมากระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาอีกครั้ง จ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเปี่ยมความคาดหวัง
“ท่านอาไห่ ป่าเขาที่พวกเรากำลังจะไปนั้นมีสัตว์อสูรหรือไม่ขอรับ?”
“ไม่มี!” เจ้าไห่เหลือบตามองท่าทางอยู่ไม่สุขของเขา ก่อนจะเอ่ยตอบออกมาอย่างแข็งทื่อเพียงสองคำ
“แล้วสัตว์ดุร้ายเล่าขอรับ? ในป่าเขาอย่างน้อยก็น่าจะมีสัตว์ดุร้ายบ้างกระมัง!”