เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 70 เจ้าเฟยอวิ๋น
เผลอพริบตาเดียวกาลเวลาก็ล่วงเลยผ่านไปอีกหนึ่งปีเต็ม ต้นหญ้าชิงหลิงสีเขียวขจีอาบไล้แสงตะวันแรกแห่งฤดูใบไม้ผลิ หยาดน้ำค้างใสกระจ่างหยดลงมาจากปลายใบ สะท้อนให้เห็นถึงพลังชีวิตอันเปี่ยมล้นของหญ้าชิงหลิง
“พืชวิญญาณมากมายถึงเพียงนี้ คราวนี้ผลาญพลังวิญญาณของข้าไปกว่าครึ่งอีกแล้ว!” เจ้าไป๋สิงพึมพำกับตนเองเบาๆ พลางยกมือขึ้นปาดเหงื่อเม็ดโตบนหน้าผากออก
ยิ่งพืชวิญญาณเติบโตขึ้นมากเท่าใด ปริมาณพลังวิญญาณที่ต้องการก็ยิ่งทวีคูณมากขึ้นเท่านั้น ในยามนี้เขาเพิ่งจะเสร็จสิ้นการร่ายคาถาฝนวิญญาณรดน้ำให้แก่พวกมัน
การสูญเสียพลังวิญญาณอย่างหนักหน่วงส่งผลให้ริมฝีปากที่เคยแดงระเรื่อของเขาซีดเผือดลงเล็กน้อย ทั้งร่างดูอิดโรยเหน็ดเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด
ทันใดนั้นเอง เสียงตะโกนเรียกอันสดใสและก้องกังวานก็พลันดังแว่วมาจากนอกประตูเรือน