เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 68 สองร้อยต้น
ขอบฟ้าที่มืดสลัวเพิ่งจะเริ่มทอแสงเรืองรองขึ้นมาเพียงสายเดียว เจ้าเฟยอวิ๋นที่เพิ่งฝึกฝนเสร็จสิ้นจนเหงื่อท่วมศีรษะก็เอนกายพิงหลักไม้ต้นหนึ่ง ในมือของเขากำลังถือยันต์โล่เกลียวคลื่นเอาไว้หนึ่งแผ่น
นี่ก็คือหนึ่งในสองแผ่นที่เจ้าจิ่นนำมามอบให้เมื่อคืนวาน ทว่าตอนนั้นท้องฟ้ามืดค่ำเกินไป เขาจึงยังไม่มีโอกาสได้หยิบออกมาพินิจพิจารณา
ครั้นฝึกฝนเสร็จสิ้นในยามเช้า ท่ามกลางความวุ่นวายจึงเพิ่งนึกขึ้นได้
“เชียนจวิน เจ้าว่ากระดาษแผ่นนี้จะวิเศษพิสดารเหมือนอย่างที่ท่านปู่ทวดจิ่นบอกไว้จริงๆ รึ?!”
เขาเช็ดเม็ดเหงื่อบนหน้าผากออก คลี่ยันต์โล่เกลียวคลื่นแผ่นนั้นส่องกับแสงอาทิตย์ พลิกดูซ้ายทีขวาที ทว่ากลับมองไม่เห็นความมหัศจรรย์อันใดเลยแม้แต่น้อย
“หา?” เจ้าเชียนจวินตอบสนองช้าไปครึ่งจังหวะ เพิ่งจะรู้สึกตัวแล้วหยุดท่วงท่าการฝึกฝนลง “ไม่รู้สิ”