เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 62 โอสถ
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เจ้าหงก็พาเจ้าไป๋สิงออกเดินทางไปพร้อมกับขบวนรถม้าของตระกูลเจ้า มุ่งหน้าไปยังทิศทางของเมืองเจียงเฉิงทันที
“ท่านอาหง เหตุใดจึงไม่ขี่ม้าเล่า?!” เจ้าไป๋สิงนานๆ ครั้งจะได้มานั่งพักผ่อนสบายๆ อยู่ในรถม้า ในยามนี้จึงรู้สึกกระสับกระส่ายไม่คุ้นชินอยู่บ้าง
ประเดี๋ยวก็ต้องแง้มม่านขึ้น ชะโงกหน้ามองออกไปด้านนอกผ่านหน้าต่างรถม้า เพื่อใช้สังเกตจดจำทิศทาง
“ผู้บำเพ็ญเซียนในตลาดเซียนไม่มีผู้ใดขี่ม้ากันหรอก” เจ้าหงยิ้มพลางอธิบายให้เขาฟัง “การขี่ม้าเป็นเป้าสายตาที่โดดเด่นเกินไป ย่อมดึงดูดความสนใจจากผู้ที่คิดมิชอบได้ง่าย!”
แม้ปากจะกล่าวออกไปเช่นนั้น ทว่าแท้จริงแล้วภายในใจของเจ้าหงกำลังเสียดายม้าต่างหาก
คราวก่อนเพราะความไม่คุ้นเคยของตนเอง จึงทำให้ม้าศึกคู่ใจที่ขี่มานานต้องมาจบชีวิตลงที่นั่น ทำให้เขารู้สึกเสียใจไม่หายมาจนถึงทุกวันนี้
แม้ในยามนี้ตนเองจะกลายเป็นผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว ทว่าแนวคิดความเคยชินสมัยที่ยังเป็นผู้ฝึกยุทธ์ก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปนัก