เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 กลับบ้าน
นับว่าโชคดีที่ตลอดเส้นทางไร้อันตราย คณะของเจ้าไป๋สิงจึงเดินออกจากป่าเขาได้ในที่สุด
ด้านนอกป่า ผู้อาวุโสสามเจ้าหาวกำลังยืนรออยู่ที่นั่นอย่างร้อนใจแล้ว
เดินวนไปวนมาอยู่ข้างรถม้า เป็นครั้งคราวก็ต้องหยุดฝีเท้าชะเง้อมองเข้าไปในป่าเขา
ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวลง ยามที่เขาหยุดฝีเท้าหันไปมองอีกครั้ง ในที่สุดก็มองเห็นเงาร่างของคนหลายสายได้อย่างเลือนราง
เมื่อเห็นว่ามีคนกลับมาแล้ว เขาย่อมอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจเกินความคาดหมาย ทว่าท่ามกลางความยินดีนั้น ในใจกลับผุดความรู้สึกไม่สงบขึ้นมาสายหนึ่ง
รู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่ามีบางอย่างผิดปกติ ครั้นเพ่งสายตามองออกไปไกลๆ อย่างละเอียด เหมือนว่าเขาจะมองไม่เห็นเงาร่างของเจ้าหมิง
เรื่องนี้ย่อมไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย ตาเฒ่าเจ้าหมิงผู้นั้นปกติเป็นคนที่ไม่เคยอยู่นิ่งเฉย