เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 29 ศึกสงบจบสิ้น
ในชั่วพริบตาเดียวกับที่คนตระกูลหวังสิ้นชีพลงสู่ปรโลก
คนตระกูลไป๋ไม่กี่คนที่เดิมทีหมอบราบอยู่กับพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ก็พลันตกอยู่ในความตื่นตระหนกโกลาหลทันที
แตกต่างจากคนตระกูลหวัง คนตระกูลไป๋เหล่านี้เห็นได้ชัดว่าไร้ซึ่งศักดิ์ศรีและเลือดนักสู้เฉกเช่นคนตระกูลหวัง
แลเห็นแต่ละคนต่างตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างลนลาน ล้มลุกคลุกคลานตะเกียกตะกายมุ่งหน้าวิ่งหนีตายออกไปยังนอกหุบเขาอย่างบ้าคลั่ง
บางคนถึงกับไม่สนใจภาพลักษณ์ใดๆ อีกต่อไป แม้รองเท้าจะหลุดหายไปก็ยังไม่รู้ตัว
บางคนถูกสหายเบียดกระแทกจนล้มคว่ำลงกับพื้น ทว่าก็รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาวิ่งหนีเอาชีวิตรอดต่อไปอย่างไม่คิดชีวิต
เพราะเกรงว่าหากชักช้าไปเพียงเสี้ยววินาทีจะต้องพบจุดจบอันน่าอนาถไม่ต่างจากคนตระกูลหวัง
ชั่วพริบตานั้น สถานการณ์ทั้งหมดก็โกลาหลวุ่นวายไปทั่ว เสียงร้องไห้คร่ำครวญและเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังระงมขึ้นลงไม่ขาดสายบาดแก้วหู
"มารดามันเถอะ ลืมเจ้าพวกนี้ไปเสียสนิทเลย"