เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 15 การต่อสู้
“หลายวันมานี้ คนตระกูลเจ้าราวกับหยั่งรากฝังลึก ปักหลักอยู่ในเมืองเจียงเฉิงมาตลอด ไฉนวันนี้ถึงได้จู่ๆ เดินทางกลับออกไปเสียแล้วเล่า?”
ในเวลานี้ ภายในจวนตระกูลอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง บรรยากาศตึงเครียดกดดันราวกับสามารถบีบคั้นออกมาเป็นหยดน้ำได้
แลเห็นชายวัยกลางคนผู้มีสีหน้ามืดครึ้มและแววตาเฉียบคมดุจพญาเหยี่ยวนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ จ้องมองนายท่านรองไป๋ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นเบื้องหน้าด้วยสายตาเย็นเยียบ
“ข้าสั่งให้เจ้าไปสืบให้กระจ่างว่าคนตระกูลเจ้ากำลังเล่นลูกไม้อันใดอยู่กันแน่ ได้ความว่าอย่างไรบ้างแล้ว?”
น้ำเสียงของชายวัยกลางคนทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจบารมี ดังก้องสะท้อนไปทั่วลานจวนประดุจเสียงฟ้าร้องคำรามต่ำ
นายท่านรองไป๋ตัวสั่นสะท้าน เหงื่อเม็ดเป้งขนาดเท่าเมล็ดถั่วไหลพรากลงมาจากหน้าผาก เขากล่าวตอบด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่นเทาว่า
“เรียนรายงานนายท่านหล่าง ข้าน้อยสืบได้ความกระจ่างแล้วขอรับ ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาตระกูลเจ้าได้กว้านซื้อศาสตราวุธจำนวนมหาศาลมาจากร้านหลอมศาสตราของตระกูลโม่ภายในเมือง
ตามข่าวกรองที่ผู้น้อยสืบทราบมา เวลานี้พวกมันน่าจะเดินทางออกจากเมืองไปแล้วขอรับ”