เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 13 คนตระกูลไป๋
ร่างไร้วิญญาณร่างแล้วร่างเล่าห้อยระเกะระกะไม่เป็นระเบียบอยู่บนกิ่งไม้ เมื่อมองออกไปจากระยะไกล ราวกับภาพทิวทัศน์อันวังเวงน่าสยดสยองผืนหนึ่ง
ศพเหล่านี้ห้อยเรียงรายแน่นขนัด จำนวนมากมายมหาศาลจนชวนให้น่าสะเทือนขวัญจนใจสั่น
เมื่อสังเกตดูอย่างละเอียด จักพบว่าบริเวณหน้าท้องของศพทุกศพล้วนถูกฉีกกระชากอย่างโหดเหี้ยมจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่
อวัยวะภายในที่อยู่ด้านในได้อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยไปนานแล้ว หลงเหลือไว้เพียงช่องท้องที่กลวงโบ๋และโลหิตสดๆ ที่นองเต็มพื้น
โลหิตสดไหลรินลงมาตามลำต้นไม้ รวมตัวกันกลายเป็นแอ่งเลือดสีแดงคล้ำแอ่งแล้วแอ่งเล่า ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้นชวนให้คลื่นไส้อาเจียน
เครื่องแต่งกายของผู้ตายเหล่านี้ล้วนแตกต่างกันออกไป บ้างสวมใส่เสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบเรียบง่าย เห็นได้ชัดว่าเป็นชาวบ้านทั่วไปจากหมู่บ้านใกล้เคียง
ส่วนบ้างก็สวมชุดรัดกุมสีดำ ซึ่งก็คือกลุ่มคนชุดดำลึกลับที่เคยลอบโจมตีพวกเขาเมื่อครั้งก่อนนั่นเอง
นึกไม่ถึงว่าแม้แต่คนชุดดำที่มีฝีมือไม่ธรรมดาเหล่านี้ก็ยังไม่แคล้วคลาด ต้องมาสิ้นชีพลง ณ ที่แห่งนี้เช่นกัน
เขายืนอยู่ในระยะไกล แม้จะอยู่ห่างออกไปมาก ทว่ายังคงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังอันแผ่วเบาที่แผ่ออกมาจากศพของคนชุดดำเบื้องหน้าได้อย่างเลือนราง