เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 ออกเดินทาง
ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยผ่านไปนานเท่าใดแล้ว เปลือกตาที่ปิดสนิทมาเนิ่นนานของเจ้าไป๋สิงจึงค่อยๆ ขยับสั่นไหวเล็กน้อย
เพียงไม่นาน เขาก็ค่อยๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้นอย่างเชื่องช้า
ทันทีที่ฟื้นคืนสติ ร่างกายของเขาก็พลันส่งความรู้สึกปวดเมื่อยร้าวระบมแล่นปราดขึ้นมาเป็นระลอก
ความรู้สึกเช่นนี้ถาโถมเข้าจู่โจมไม่หยุดหย่อนดุจกระแสน้ำหลาก ทำให้ทั่วทั้งร่างของเขาอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงแม้แต่น้อย
“ซี้ด... นี่ข้าเป็นอะไรไป?!” เจ้าไป๋สิงครางออกมาด้วยความเจ็บปวด พลางฝืนพยุงร่างกายลุกขึ้นนั่ง
เจ้าไป๋สิงยกมือข้างหนึ่งขึ้นคลึงหน้าผากที่ปวดหนึบแทบระเบิดของตนเองเบาๆ พยายามบรรเทาความรู้สึกทรมานนี้ลง
ประจวบเหมาะกับในตอนนั้น เขาเงยหน้าขึ้นอย่างเลื่อนลอย พลันพบว่ามีผู้หนึ่งกำลังเดินตรงเข้ามาหาตนเอง
ครั้นอีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหน่อย เจ้าไป๋สิงจึงเพิ่งมองเห็นอย่างชัดเจนว่าผู้มาเยือนคือเจ้าเหิง เด็กหนุ่มที่คอยดูแลปรนนิบัติเขามาโดยตลอดนั่นเอง
“อาไป๋สิง! ในที่สุดท่านก็ฟื้นคืนสติเสียที!” เจ้าเหิงเต็มไปด้วยสีหน้าตื่นเต้นยินดี แม้แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาก็ยังสั่นเครือด้วยความดีใจ