เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 62 เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง
หลี่เฉิงหลงและอวิ๋นหลานเพิ่งมาถึงโรงอาหารหน่วยงาน ก็เห็นอวิ๋นเชี่ยน เฉินเสี่ยวเข่อ และหยางหลิ่วกำลังนั่งคุยอะไรบางอย่างกันอยู่ เขาเกิดความสงสัยจึงเดินเข้าไปนั่งลง ส่วนอวิ๋นหลานแยกตัวไปตักอาหาร หลี่เฉิงหลงถามด้วยรอยยิ้มว่า "พวกคุณคุยอะไรกันอยู่ ดูท่าทางจริงจังเชียว" หยางหลิ่วตอบกลับว่า "อวิ๋นเชี่ยนบอกว่าตอนนี้พื้นที่ของนครรุ่งอรุณกว้างกว่าตอนที่เป็นเมืองมหาวิทยาลัยมาก เส้นผ่านศูนย์กลางปาเข้าไปตั้ง 15 กิโลเมตร เราไม่มีรถยนต์หรือพาหนะที่สะดวกสบายเพียงพอ ต่อไปคงจะลำบากน่าดู" หลี่เฉิงหลงเห็นด้วยกับเรื่องนี้ไม่น้อย แต่เขาก็พูดขึ้นทันทีว่า "ผมเคยเก็บรถไฟฟ้ามาไว้เยอะพอสมควร อีกอย่างเมื่อไม่กี่วันก่อนผมก็ให้พวกอู๋กังกับเจิ้งอ้ายกั๋วตอนออกไปข้างนอกช่วยนำจักรยานสาธารณะกลับมาด้วย ตอนนี้เราไม่มีปัญหาเรื่องไฟฟ้าแล้ว บางคนสามารถจัดสรรรถไฟฟ้าให้ใช้ได้ ส่วนคนหนุ่มสาวร่างกายแข็งแรงก็ปั่นจักรยานไปแล้วกัน"