กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คำพูดนี้ไม่พูดเสียยังจะดีกว่า เฉินจวิ้นยิ่งรู้สึกไม่สบายใจเข้าไปใหญ่
ครั้งนี้เฉินจวิ้นถือว่ามีอาการแพ้ยาเฉียบพลัน หากรุนแรงกว่านี้อีกนิดก็คงต้องนอนโรงพยาบาลแล้ว
วันหยุดปีใหม่ของจี้หมิงเยวี่ยผ่านพ้นไปแล้ว เธอต้องพาพวกเด็ก ๆ เดินทางกลับ
เธอตัดสินใจเด็ดขาด จึงเก็บข้าวของพาตัวเฉินจวิ้นไปด้วยกันเสียเลย
เหยาชิ่งลี่โทรศัพท์มา “จวิ้นจวิ้น จวิ้นจวิ้น นายอยู่ที่ไหนน่ะ”
“รีสอร์ตของเรามีแขกมาใหม่อีกแล้ว ห้องพักไม่พอใช้แล้วเนี่ย ฉันจะยุ่งจนตายอยู่แล้ว”
จวิ้นจวิ้นกำลังสวมผ้ากันเปื้อน กวาดพื้น พลางถือโทรศัพท์อยู่
“ฉันอยู่เมืองหลวง”
“กลับไปไม่ได้แล้ว นายจัดการดูเอาเองเถอะ”
“ชิ่งลี่ ฉันเชื่อใจนายนะ”