กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กวนเฉิงอี้เห็นจนชินตาแล้ว จึงให้เฉินจวิ้นนอนคว่ำ แล้วฝังเข็มครอบแก้วที่เอวให้เขา
“ยังไงก็สามสิบกว่าแล้ว อีกเดี๋ยวก็แตะหลักสี่”
“จะไปเทียบกับตอนยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดได้ยังไงกัน”
“วันหลังก็อย่าไปท้าทายท่าที่มันยากเกินไปอะไรกันนักเลย”
คำพูดนี้ทำเอาจี้หมิงเยวี่ยหน้าแดงลามไปถึงคอ
เธอตอบเสียงอู้อี้ “อืม”
กวนเฉิงอี้พูดกับเฉินจวิ้น “จวิ้นจวิ้น อาคุยกับนายอยู่นะ ทำไมไม่ส่งเสียงอะไรเลยล่ะ”
เฉินจวิ้นคิดในใจ ท่ายากขนาดนั้นใช่ว่าเขาเป็นคนรั้นจะท้าทายเสียหน่อย
ได้แต่จนใจ เหมือนคนใบ้กินบอระเพ็ด มีความขมขื่นแต่พูดไม่ออก
“ครับอา อาพูดถูกแล้ว”