กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เวลาห้าทุ่มครึ่ง จี้หมิงเยวี่ยเหงื่อท่วมตัวมุดออกมาจากใต้ผ้าห่ม
เธอคว้าหมอนแล้วฟาดหัวเฉินจวิ้นอย่างหมดเรี่ยวแรง
“จวิ้นจวิ้น นายบ้าไปแล้ว!”
หมอนถูกเฉินจวิ้นปัดทิ้งลงพื้น จี้หมิงเยวี่ยจะไปหยิบโทรศัพท์มือถือ เพื่อโทรหาซุนซิ่วฟาง
“ฉันจะไปหาแม่”
“ช่วยด้วย!”
จี้หมิงเยวี่ยเหนื่อยมากจริง ๆ ปวดเอวเมื่อยหลังไปหมด
เฉินจวิ้นเหมือนผีเข้าไม่มีผิด แตกต่างจากยามปกติโดยสิ้นเชิง
ท่าทางแบบนั้น ราวกับจะกลืนกินเธอลงไปทั้งตัว
เมื่อเห็นจี้หมิงเยวี่ยเหนื่อยล้าจนต้องใช้หลังมือปาดน้ำตา