กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เฉินจวิ้นพูดว่า “ไม่พังหรอก”
เขาอุ้มเล่ออวิ่นพลางถอดเสื้อคลุมตัวนอกของเด็กน้อยออก
เฉินจื้อหย่งมองเด็กน้อยตัวกระจิริดขนาดนี้ อย่างมากที่สุดก็คงแค่สามขวบ
“แกยังไม่รีบเอาเด็กของเขาไปคืนอีกเหรอ”
พอเห็นใบหน้าตรงของเล่ออวิ่น เฉินจื้อหย่งก็ชะงักงันไป
“นี่ทำไมหน้าตาเหมือนจวิ้นจวิ้นขนาดนี้ล่ะ”
เฉินจื้อหย่งกุมหน้าอก “แม่ของลูก รีบออกมาเร็ว”
“เรื่องใหญ่แล้ว”
ซุนซิ่วฟางเดินออกมา “เป็นอะไรไป”
เฉินจื้อหย่งพูดว่า “ยาช่วยหัวใจออกฤทธิ์เร็วที่ฉันซื้อไว้เมื่อหลายวันก่อนอยู่ไหน เอายามาให้ฉันสักสองสามเม็ดสิ”