ตอนที่ 203 ดุจัง

ตอนค่ำเฉินจวิ้นถือเค้กชิ้นเล็กกลับมา พอเข้าบ้าน เดิมทีคิดว่าจะเงียบเหงา

ผลปรากฏว่า ผ้าปูที่นอนและปลอกผ้านวมในบ้านซักหมดแล้ว ส่งกลิ่นน้ำยาซักผ้าหอมฟุ้ง

ซุ่ยอันกับซุ่ยฮวนกำลังกอดเล่ออวิ่น สอนเขาอ่านตัวอักษร

เล่ออวิ่นนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างพี่ชายกับพี่สาว จิ้มตัวอักษรบนตำรา “เนอะ เนอ เนอะ”

ส่วนน้องสาวนอนตะแคงอยู่บนขอบหน้าต่าง หรี่ตาลง ถ้าไม่ใช่เพราะหางกำลังขยับ เฉินจวิ้นคงคิดว่ามันหลับไปแล้ว

จี้หมิงเยวี่ยยกข้าวออกมา “กลับมาแล้วเหรอ กินข้าวเถอะ”

เฉินจวิ้นยืนอยู่ตรงประตู กวาดตามองรอบหนึ่ง รองเท้าก็ยังไม่เปลี่ยน สะบัดประตูปิดแล้วเดินออกไป

จี้หมิงเยวี่ยถือกับข้าว มองเขาเดินจากไปด้วยความงุนงง รอยยิ้มบนใบหน้ายังไม่ทันเลือนหาย