กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซุ่ยฮวนกำลังนอนให้น้ำเกลืออยู่ในห้องผู้ป่วย
จางเฉี่ยวหลิงร้องไห้พลางเช็ดน้ำตา “ฉันไม่รู้ว่าซุ่ยฮวนจะมีอาการแพ้ เธอร้องจะกินบะหมี่นั่น ฉันก็เลยสั่งให้”
“ขอโทษจริง ๆ นะจวิ้นจวิ้น ฉันไม่ได้ตั้งใจเลยจริง ๆ”
เฉินจวิ้นกัดกรามแน่น พลางมองมือน้อย ๆ ของซุ่ยฮวนที่กลายเป็นสีม่วง เขาอดทนอยู่นานก่อนจะเอ่ยออกมาสั้น ๆ สองคำ “ไม่เป็นไร”
เขาเดินเข้าไป เอาอีกมือหนึ่งของซุ่ยฮวนสอดเข้าไปใต้ผ้าห่ม “เธอกลับไปเถอะ”
“ฉันไม่ยุ่งแล้ว”
จางเฉี่ยวหลิงชะงัก “ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนฮวนฮวนที่นี่ด้วยเถอะนะ”
เฉินจวิ้นพูดว่า “ไม่ต้องหรอก เธอกลับไปเถอะ”
จางเฉี่ยวหลิงพยักหน้า เช็ดน้ำตาเบา ๆ “ถ้างั้นก็ได้ ฉัน...ถ้านายยุ่งก็เรียกฉันมานะ”
ผ่านไปไม่นานหมอก็เดินเข้ามา ดุเฉินจวิ้นยกใหญ่