กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซุนซิ่วฟางอุ้มผ้านวมกลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง ส่วนจี้หมิงเยวี่ยถูกเฉินจวิ้นกอดไว้ พลางซบอยู่ในอ้อมอกของเขา และร้องไห้จนน้ำตานองหน้าไปตั้งนานแล้ว
เธอร้องไห้โดยไม่ส่งเสียงออกมา เอาแต่น้ำตาไหลพรากไม่หยุด ว่านอนสอนง่ายอย่างยิ่งจนทำให้คนรู้สึกปวดใจ
ซุนซิ่วฟางถอนหายใจ “ถึงอย่างไรก็กลับมาแล้ว ตอนนายไม่อยู่บ้าน หมิงเยวี่ยก็ไม่มีความสุขเลยในแต่ละวัน”
“แม่เองก็ไม่กล้าเร่งนาย อยู่เป็นเพื่อนหมิงเยวี่ยให้ดี ๆ เถอะ”