0237

⬢⬢⬢

ตอนที่ 238 นรกภูเขาน้ำแข็ง

ไม่ทราบว่าเดินมานานเท่าใด เบื้องหน้าค่อย ๆ ปรากฏแสงสว่างสายหนึ่ง ทว่าแสงสว่างนี้มิเพียงไม่นำพาความอบอุ่นมาให้ กลับทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวเหน็บจนเข้าถึงกระดูก

ยามที่ทุกคนค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ ทิวทัศน์ตรงจุดที่มีแสงสว่างก็เริ่มชัดเจนขึ้น—ภูเขาน้ำแข็งลูกแล้วลูกเล่าที่ทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตาปรากฏแก่สายตา

ภูเขาน้ำแข็งสูงตระหง่านเสียดเมฆ ผิวหน้าเรียบประดุจกระจก แผ่ซ่านไอความเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจออกมา

สายลมหนาวรุนแรงพัดหวีดผ่าน หอบเอาเศษน้ำแข็งปลิวว่อน ประหนึ่งใบมีดอันคมกริบ

บนภูเขาน้ำแข็ง สามารถมองเห็นร่างเงาบางร่างกำลังดิ้นรนอย่างทุกข์ทรมานอยู่เลือนราง