0168

⬢⬢⬢

ตอนที่ 167 ของบำรุงกำลังชั้นยอด

คนอื่น ๆ เองก็อยู่ในสภาพไม่ต่างกัน สมาชิกคณะสำรวจโบราณคดีบางคนนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น ดวงตาไร้จุดหมายเหม่อมองท้องฟ้า บ้างก็พิงผนังหิน หอบหายใจอย่างหนักจนแม้แต่เรี่ยวแรงจะเอ่ยปากก็ยังไม่มี

หูปาอีและเสวี่ยลี่หยางนั่งพิงหลังเข้าหากัน ต่างก็สัมผัสได้ถึงความอ่อนล้าของอีกฝ่าย

ส่วนหวังพั่งจื่อนั้นนอนแผ่อย่างไม่สำรวม หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ปากยังส่งเสียงครวญครางออกมาเป็นระยะ

หยางฝานพักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วฝืนพยุงกายลุกขึ้นยืน

เขามองดูเต่าหินที่จมลงสู่ก้นทะเลสาบ ในใจพลันเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา