กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย farohz xxxl
ตอนที่ 197 ริษยาเคียดแค้น
โจวม่าน: “……”
ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ จะมาหาข้าเพื่อพูดเรื่องนี้ทำไมกัน? อะไรคือคำว่า “คุณชายแห่งนครเสินตูของเจ้า”? ฟังดูพิลึกพิลั่นยิ่งนัก โจวม่านคิดในใจ มันเกี่ยวอันใดกับข้าเสียหน่อย
ทว่าความคิดนี้เพิ่งจะผุดวาบขึ้นมา ก็พลันได้สติขึ้นมาในทันใด: แย่แล้ว เมื่อครู่คนที่คุยโวโอ้อวดไร้สาระยกยอไอ้คุณชายแห่งนครเสินตูเฮงซวยนั่นต่อหน้าพวกซ่งหลานเจิน มิใช่ตนเองหรอกหรือ?
ขณะที่พระโพธิสัตว์ดินเหนียวตรงหน้าผู้นี้ ก็มิได้เพิ่งจะเอ่ยปากเพียงครั้งเดียวว่าไม่ชอบขี้หน้าพวกตระกูลหวังเหล่านั้น……
โจวม่านรู้แจ้งในทันทีว่าไฉนเขาจึงได้ปั้นหน้าตายซากเช่นนี้ จึงรีบตัดความสัมพันธ์อย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย: “ข้ารู้ว่าเจ้าจะพูดอะไร วางใจเถิด ข้ารู้จักกาลเทศะดี กับคนจำพวกตระกูลใหญ่เหล่านี้ก็ดั่งคบเสือขอหนังเท่านั้น วาจาในเรือนเมื่อครู่ก็เป็นเพียงอุบายยั่วยุโทสะเพื่อบีบให้เคลื่อนไหว”
ทว่าสายตาของหวังซู่กลับไม่ได้ละถอยไป: “แล้วการใช้อุบายยั่วยุโทสะ นั่นทำไปเพื่อสิ่งใด?”
น้ำเสียงราบเรียบ ดั่งเพียงแค่เอ่ยถาม ไม่ใช่คาดคั้นเอาความ
ทว่าโจวม่านช้อนสายตาขึ้น ในที่สุดก็สังเกตเห็นว่าบนใบหน้าของเขาไร้ซึ่งรอยยิ้มแม้เพียงเศษเสี้ยว ในใจไม่รู้เหตุใดจึงกระตุกวูบขึ้นมาคราหนึ่ง
หวังซู่เอ่ยเนิบช้า: “มิใช่เพื่อยั่วโทสะของทุกคน รวบรวมสรรพกำลัง เพื่อที่จะได้ชิงตำแหน่งเทพประมุขแห่งแคว้นโจ้วมาครองได้เร็ววัน แล้วรีบไปพบเขาหรอกหรือ?”