ตอนที่ 141 การตัดสินใจของโจวม่าน

บนชุดบัณฑิตหรูอันสะอาดสะอ้านของเมิ่งทุ่ย พลันปรากฏรอยเท้าข้างหนึ่งประทับอยู่อย่างชัดเจน

อาจารย์กระบี่สายตาเฉียบไวเหลือบเห็นเข้า ลอบประเมินนิสัยใจคอตามปกติของโจวม่าน พลันเกิดความกังขาขึ้นมา: “จบเร็วปานนี้ บนตัวก็ไร้รอยบาดเจ็บ……นางคงไม่ใช่ฉวยโอกาสตอนที่อีกฝ่ายเพิ่งขึ้นเวทีแล้วยังยืนไม่มั่น เท้าเดียวถีบเขาร่วงลงไปหรอกนะ?”

โจวม่านยืนอยู่บนเวที เดิมทีในใจก็กำลังคิดอยู่เช่นกัน: เหตุใดข้าถึงควบคุมตัวเองไม่ได้กันนะ?

ทว่าเมื่อได้ยินวาจานี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะตวัดสายตาขุ่นเคืองมองตาเฒ่าผู้นี้แวบหนึ่ง คิดในใจว่าแม้ตนจะไร้ยางอายอยู่บ้าง แต่ก็มิได้ต่ำช้าสามานย์ถึงขั้นนั้นเสียหน่อย

บรรดาอาจารย์สำนักศึกษาและผู้อาวุโสสำนักต่างๆ ด้านข้าง ยามนี้นึกย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ต่างก็คิดด้วยความรู้สึกซับซ้อน: คาดเดาแม้ไม่ถูกทั้งหมด ทว่าก็แทบไม่ต่างกันเลยสักกระผีก นั่นกับการถีบคนร่วงลงไปตรงๆ มันต่างกันตรงไหนกันเล่า

เมื่อการประลองเพิ่งเริ่มต้นขึ้น แท้จริงแล้วทุกสิ่งล้วนปกติดี ทั้งสองฝ่ายต่างคารวะซึ่งกันและกัน ไม่ได้มีสิ่งผิดแผกใดเกิดขึ้น

ปกติเมิ่งทุ่ยแม้จะติดนิสัยง่วงเหงาหาวนอน ทว่าครานี้ได้รับคำสั่งจากเมิ่งชุนปั้นโดยตรง จึงมิกล้าเฉื่อยชา เรียกสติสัมปชัญญะให้ตื่นเต็มตารอบหนึ่งก่อนก้าวขึ้นเวที เคล็ดวิชาที่เขาสำแดงมีนามว่า《สรรพสิ่งร้อยเทพ》 เพียงจิตขยับวูบเดียว เบื้องหลังพลันสาดแสงเจิดจรัสหมื่นจั้ง ปรากฏภาพจำลองทวยเทพนับร้อยองค์ที่จารึกไว้ในคัมภีร์สำนักหรู ดั่งม้วนภาพวาดอันยิ่งใหญ่อลังการตระการตา