ตอนที่ 53 ถึงตาเจ้าแล้ว

คำพูดนี้พอเอ่ยออกมา ทั่วทั้งห้องพลันตกตะลึงพรึงเพริด

เถียนต๋า ผู้ดูแลแห่งหอชุนเฟิง ยิ่งเบิกตาถลึงด้วยความโกรธเกรี้ยวในทันใด: “เรื่องสองเรื่องนี้เห็นชัดๆ ว่าแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เจ้าจะนำมาเปรียบเทียบเช่นนี้ได้อย่างไร ช่างเอ่ยวาจาสามหาวโอหังยิ่งนัก!”

เห็นได้ชัดว่า แม้จะเป็นเพียงคำพูดลอยๆ ทว่าถ้อยคำเช่น “ลอบวางยาพิษคนทั้งสำนักศึกษา” ก็ดูจะเกินเลยขอบเขตความจริงไปมากโขจริงๆ

ตามหลักแล้ว ทุกคนย่อมต้องรู้สึกต่อต้านและรังเกียจคำพูดนี้

ทว่าสิ่งที่ชวนให้ประหลาดใจยิ่งก็คือ ภายในหอชุนเฟิงยังคงเงียบสงัด แม้ทุกคนจะไม่ได้มีเจตนาสนับสนุนคำพูดของจินปู้ฮ่วน ทว่าก็คล้ายกับมิมีผู้ใดคิดจะเอ่ยปากโต้แย้งหรือคัดค้านเช่นกัน

โดยเฉพาะโจวกวงที่ยืนอยู่ตรงมุมฝูงชน แม้จะนับเป็นครึ่งหนึ่งของผู้สืบทอดสำนักกระบี่ ทว่ามีชาติกำเนิดต่ำต้อย จึงไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อยว่า ด้วยฐานะยอดกระบี่อันดับหนึ่งแห่งหอชานเจี้ยนของโจวม่าน ไฉนเมื่อมาถึงหอชุนเฟิงจึงยังต้องถูกผลักไสปัดความรับผิดชอบอย่างขอไปทีเช่นนี้ ในใจจึงเกิดความไม่พอใจ จึงได้ลอบบ่นพึมพำออกมาประโยคหนึ่งเบาๆ: “นี่ไม่ใช่ว่าล้วนมีความเป็นไปได้หรอกรึ...”

เสียงของเขาไม่ดังนัก ทว่าก็เพียงพอที่จะให้ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน

ทุกคนต่างหันไปมองเขาแวบหนึ่ง

ซุนเม่า เถียนต๋า และคนอื่นๆ รวมถึงสวีซิ่งที่ไม่ได้สังกัดหอชุนเฟิง เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าที่เดิมทีย่ำแย่อยู่แล้ว ก็ยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำและหม่นหมองขึ้นไปอีก