บทที่ 95: ในเมื่อข้ามีวิถีพิสูจน์มหามรรคจนบรรลุเซียน แล้วเหตุใดต้องให้เซียนลูบกระหม่อม?

บทที่ 95: ในเมื่อข้ามีวิถีพิสูจน์มหามรรคจนบรรลุเซียน แล้วเหตุใดต้องให้เซียนลูบกระหม่อม?

หากเผชิญหน้ากับเซียนกระบี่อธรรมแล้วทุกคนยังพอฝืนรักษาความสงบไว้ได้ พร้อมจินตนาการว่าจะใช้ศักดิ์แห่งกึ่งจักรพรรดิรับมือกับเขา

เช่นนั้นในเวลานี้ ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าคิดเช่นนั้นอีก

เพราะทันทีที่เงาร่างสายนี้ค่อย ๆ ลอยออกมาจากร่างของเซียนกระบี่อธรรม

กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินโดยรอบสำนักกระบี่มหานทีก็ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิงในพริบตา

แม้แต่ปราณวิญญาณระหว่างฟ้าดินยังไหลทะลักออกไปเอง ไม่กล้าเข้าใกล้เงาร่างสายนี้

สำนักกระบี่มหานทีเดิมที กลับกลายเป็นดินแดนไร้กฎเกณฑ์โดยตรง

ไร้กฎเกณฑ์ ไร้ปราณวิญญาณ และไร้พลังแห่งฟ้าดินให้หยิบยืม

ภายในพื้นที่แห่งนี้ พวกเขาทำได้เพียงพึ่งพาการบ่มเพาะและพลังวิญญาณของตนเอง ไม่อาจหยิบยืมพลังจากฟ้าได้อีก