บทที่ 16: บรรพชนผู้ยิ่งใหญ่หยั่งรู้วิชาอิทธิฤทธิ์ เนตรเพลิงทองทะลวงความว่าง

บทที่ 16: บรรพชนผู้ยิ่งใหญ่หยั่งรู้วิชาอิทธิฤทธิ์ เนตรเพลิงทองทะลวงความว่าง

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด

บนยอดเขาจื่อหยาง ในที่สุดก็มีความเคลื่อนไหว

“เอ่อ...”

“หนึ่งยามผ่านไปเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

สมาชิกตระกูลหนุ่มคนหนึ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างงุนงง พลางเกาศีรษะด้านหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกค้างคา

เขาจำได้รางๆ ว่าเมื่อครู่นี้คล้ายจะสัมผัสบางสิ่งที่ล้ำเลิศอย่างยิ่ง ทว่าเมื่อตื่นขึ้นอย่างเต็มที่ ความหยั่งรู้ในห้วงสมองกลับเลือนหายดุจเม็ดทรายที่ร่วงผ่านซอกนิ้ว ไม่ว่าอย่างไรก็คว้าไว้ไม่ได้

“พวกเจ้า... พวกเจ้าฟังเข้าใจสิ่งใดบ้างหรือไม่?” สมาชิกตระกูลอีกคนที่อยู่ข้างๆ เอ่ยถามอย่างลังเล น้ำเสียงเจือความไม่แน่ใจอยู่หลายส่วน