กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 149 ขอโทษ
เหอหนิงไม่มีอารมณ์จะใช้วิชาอ่านใจ จึงไม่รู้ว่าคนผู้นั้นกำลังคิดอะไรอยู่
เธอไม่ได้ชวนเขาคุยต่อ แต่ยืนอยู่ที่เดิมเช่นนั้น มองผ่านลูกกรงเหล็กที่ประตูฐานออกไปด้านนอก
ถนนเส้นนี้ยาวมาก
ทว่ามันมืดเกินไป สิ่งที่อยู่ทางด้านนั้นของถนนจึงมองเห็นไม่ชัดเจน
เนิ่นนานต่อมา ดูเหมือนมีบางอย่างมาบังอยู่เหนือศีรษะของเธอ
เงยหน้าขึ้นมอง ก็คือร่มคันหนึ่ง
เมื่อมองตามมือที่ถือร่มไป เหอหนิงยิ้มบาง “พี่คะ”
กวนเช่อจนใจ “ทำไมไม่กางร่มล่ะ ถ้าเป็นหวัดขึ้นมาจะทำยังไง?”