กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 127 สวนสัตว์หยางเฉิง (11)
นับตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นขึ้น กวนเช่อก็ไม่เคยร้องไห้อีกเลย
แต่ตอนนี้ ปลายจมูกของเขากลับปวดหน่วง น้ำตาเอ่อล้นขอบตาอย่างควบคุมไม่อยู่
เขาหันหน้าไปอีกทาง ไม่กล้ามองเหอหนิงอีก
เหอหนิงเงยหน้ามองท้องฟ้า กว่าจะพูดออกมาก็ผ่านไปนาน “นายควรบอกฉันตรง ๆ”
แทนที่จะพูดอะไรแปลก ๆ กับฉัน ยิ่งไม่ใช่ตามฉันมาแบบไม่มีเหตุผลอย่างนี้
กวนเช่อยกมือปิดตา “ตัวฉันที่เต็มไปด้วยบาดแผลและน่าเกลียดขนาดนั้น เธอไม่จำได้จะดีกว่า”
น้ำเสียงของเหอหนิงเบาลงเล็กน้อย “น่าเกลียดงั้นเหรอ? ฉันเคยชมเธอ จำได้ไหม?”
ความคิดของกวนเช่อถูกดึงกลับไปในอดีตชั่วพริบตา ตอนนั้นเหอหนิงตัวน้อยพูดว่า “พี่สาว คุณสวยมาก”